“ยาเสพติด” ไม่ใช่ปัญหาของตำรวจฝ่ายเดียว
ตำรวจคือ “ปลายทาง” ของปัญหา
แต่ต้นทางจริง ๆ อยู่ที่ “ครอบครัว” และ “ชุมชน”
ทุกครั้งที่เกิดเหตุคนคลุ้มคลั่งทำร้ายคนในบ้าน
ก่อเหตุในชุมชน
หรือสูญเสียจากยาเสพติด
สังคมมักถามว่า
“ตำรวจอยู่ไหน ?”
แต่ก่อนตำรวจจะไปถึงเคยถามไหมว่า…คนในบ้านอยู่ไหน ?
พ่อแม่ดูแลลูกอย่างไร ?
ผู้ใหญ่บ้าน กำนัน ชุมชน ช่วยกันสอดส่องจริงหรือไม่ ?
ตำรวจมีหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย แต่ตำรวจไม่สามารถเฝ้าดูคนทั้งประเทศได้ตลอด 24 ชั่วโมง
ประเทศไทยมีประชาชนหลายสิบล้านคน ขณะที่กำลังตำรวจมีจำกัด และไม่ใช่ตำรวจทุกนายจะเชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา การเจรจาต่อรอง
หรือการดูแลผู้ป่วยจิตเวชจากสารเสพติด
ในความเป็นจริง
“กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน และคนในชุมชน” คือคนที่รู้ดีที่สุดว่า ใครเริ่มติดยา ใครมีพฤติกรรมเสี่ยง ใครกำลังค้ายา หรือใครกำลังจะกลายเป็นภัยต่อสังคม
หากปล่อยจนเกิดเหตุร้าย สะท้อนว่าระบบชุมชนกำลังอ่อนแอ
หรือบางครั้ง…อาจเลือกที่จะ “มองไม่เห็น”
และหากพ่อแม่รู้ว่าลูกติดยา แต่ไม่พาไปรักษา ไม่แจ้งหน่วยงาน
ไม่ร่วมแก้ไขปัญหา สุดท้ายผู้ที่ต้องรับผลกระทบ คือสังคมทั้งประเทศ
การแก้ปัญหายาเสพติดอย่างยั่งยืน ต้องอาศัย “ความร่วมมือ”
ไม่ใช่การ “โยนภาระ” ให้ตำรวจเพียงฝ่ายเดียว
ตำรวจจับอย่างเดียวไม่พอ ถ้าชุมชนยังปกป้องคนผิด หรือปล่อยให้ยาเสพติดกลายเป็นเรื่องปกติ
ถึงเวลาหรือยัง
ที่สังคมจะจริงจังกับ “ความรับผิดชอบร่วมกัน” ของชุมชน ?
เพราะความปลอดภัยของสังคม ไม่ใช่หน้าที่ของตำรวจเพียงอย่างเดียว
แต่คือหน้าที่ของ “ทุกคน” ร่วมกัน
#ตำรวจไม่ได้มีหน้าที่เลี้ยงลูกแทนใคร #มัวแต่โทษกันเมื่อไหร่จะได้แก้ไข
ร.ต.อ.หญิง ดร.วิสมล ศรีสุทธินันทน์ นักจิตวิทยาการปรึกษา
